GuNpOwDeR mOnK…sEntiMeNts oF a cRyiNg bOY…

1. tinatamad na akong mag-aral.simula nung pumangit ung he, be, at pe sa Katakana ko sa Japanese 10 two days ago, tinatamad na akong mag-aral.Badtrip kasi weh.ampangit na. yoko nang mag-aral.

2. nagvandal ako ng teaser ng ______. badtrip kasi sila weh. High school student govt ba? eh mas madami pa kong credentials dun eh <weh, angas mo>. haha, peace!walang personal attack dun mga katoto. nais ko lang ipaalam na wag nyong insultuhin ang katalinuhan ng mga UP students. yun eh sa ganang akin lang naman. <pacifist po ako.anti-war films ang hilig ko.>

3. nambadtrip ako ng isang sis ko.peace toL! tagal ko na din kasi sa tambayan eh, nakatingala sa kalangitan, naghihintay ng members para sa body mtg.pcenxa na ho.kokontrolin ko na ho ang mga reaksyon ko.

4. sumobra ung sukli sa kin sa WE DELIVER. sabi ko sa kanya plain rice lang inorder ko weh. binigyan ako ng fried rice. pero ang siningil lang sa kin, plain rice. hahaha! ang tawag ko dun, charm.

5. ayoko na uling umatend ng grp mtgs. cenxa groupmates, nakakatamad talaga weh. wala na kong time maggupit ng kuko o ipagpag ung kobre-kama ko sa sobrang dami ng trabaho…haha, alam kong ayaw nyo na ding umatend ng mga group mtgs kasi lahat tayo lupaypay na pagdating ng hapon/gabi. tiis-tiis lang.

6.yoko nang magsulat ulit. haha. duguan ang paper ko sa eng101 simula pa noong una. huhuhu.

7.namimitik ako ng tenga ng mga katabi kong babae sa klase. haha.syempre ung mga kakilala ko lang. ewan, pinapraktis ko ung power attack ng hinlalaki ko sa tenga nila.maganda nga sana kung pagpitik ko sobrang lakas ng paltik sa tenga nila.AWWWCHHH!!!

haha, ayan, nangumpisal na ko.abswelto na ba?

gmonk.kasalanan

I vividly remember those days of my juvenility when I would always say with conviction that I want to be a priest when I grow up. This childhood dream is somewhat brought about by the fact that I believed priests have good voices and are filthy reach. Despite these superficial reasons, I took the dream to heart. I knew I was serious in making such conviction.

But years went by and I saw myself standing in the actuality that being a consecrated person was no longer an option. I was attested to the fact that I would be somebody else.

I was blinded.

The spiritual fervor in my heart soon returned when I was in my senior year in high school. I was standing in the threshold of nothingness. My mind was blank. I was not aware of what really to take. So I took the UPCAT and the BSU college admission exam.

But then, while I was in the process of thinking about the entrance exams, I saw myself affiliated in a religious society called MHCC. From there, I was able to bring back my childhood dream of being a priest. I was thinking about entering the consecrated life. I, together with 4 other classmates, passed the vocation exam.

However, I passed the UPCAT and I just could not resist studying there cause I made it to the course of my initial choice.

So here I am in UP. Just  a typical stude.

Two of my classmates are now in the seminary, heeding God’s call. I learned they are in Laguna so I went to their place to attend the vigil, which happened just two days ago.

Everything went back to me during the ceremony. I was flooded with the feeling of doubt. I must finish my studies but I am feeling that God is calling me. His voice is almost inaudible but I know it is calling me.

I do not know what to do.

So I guess, I must continue praying.

<<<gunpowder pen off>>>

There are so many things that are making me happy right at this very moment. Yep…masaya…masaya at talagang masaya.

Tapos na ang 1st yr, 1st semester. I’ve survived UP for 1sem and it’s really something that i must be happy about. Nice ang acads ko, I did well in my studies. Mayabang ang classcards ko ngayon…sana lang magtuluy-tuloy.

My parents were proud of me. I’m also proud of myself. I must, pride na lang ang meron ako weh…saka alam ko dapat kong ipagmalaki ang sarili ko even though I am flawed.

But then, life is not just about wallowing yourself in the fluid of ecstatic ego. Kelangan patunayan mong you can prove your worth. Kelangan mong magexert pa ng greater effort to climb the pedestal that you are aiming to reach…

Anyway,shifting things into something light and cool…wala na akong sugat…hahaha….

saka iyon nga…mataas ang GWA ko…

tapos…so far…harmonious ang relationship ko with my family and friends…

kulang na lang lovelife…pero di pa siya dumarating eh…konting hintay pa siguro…

sana magtuluy-tuloy na ito…

THANK GOD>>>

nakakatawa talaga…

dahil sa paghahabol sa curfew, tumakbo kmi ng mga dorm8s ko sa C-park…galing kaming comp.shop kasi gumawa ako ng eng2 reaction paper ko…

eh aun…parang may bumanggang mahabang bagay sa binti ko na tumalisod sa akin…nagtumbling ako at sadsad ang mukha ko sa semento gayundin ang mga tuhod ko…

okay…hindi siya masakit…pero nang makita kong naliligo na sa dugo ang shorts ko…haha…nakakatwa talaga…tapos andaming sugat ng mukha ko…

eh ayun…sugatang LAURENCE ako ngayon…hay…wish me luck

nakakatawa talaga…

dahil sa paghahabol sa curfew, tumakbo kmi ng mga dorm8s ko sa C-park…galing kaming comp.shop kasi gumawa ako ng eng2 reaction paper ko…

eh aun…parang may bumanggang mahabang bagay sa binti ko na tumalisod sa akin…nagtumbling ako at sadsad ang mukha ko sa semento gayundin ang mga tuhod ko…

okay…hindi siya masakit…pero nang makita kong naliligo na sa dugo ang shorts ko…haha…nakakatwa talaga…tapos andaming sugat ng mukha ko…

eh ayun…sugatang LAURENCE ako ngayon…hay…wish me luck

Hindi ito tungkol sa kakapalan ng mukha. Hindi rin tungkol sa kasinungalingan. Tungkol ito sa katotohanan. OO..tungkol sa akin.

HANDSOME SYNDROME….tawag nila iyan sa sakit ko…

SINTOMAS: Nagsimula lumabas ang mga sintomas noong elementarya ako. Wag na nating pag-usapan. Baka lumitaw pa ito sa PDI mahirap na.

HAYSKUL>>>nakakatakot. Mas mabilis pang kumalat ang cell no. ko kaysa sa mga tsismis tungkol kay Kris Aquino. Tapos, may tatawag sa akin habang bumibili ako sa retail. Kapag lumingon ako, patay! Masisilayan ko ang mukha ng isang babaeng namumula ang mukha at tila gusto nang maging kabute sa mga oras na iyon.

MAHIRAP TALAGA ANG SAKIT NA ITO!!! Minsan gusto kong magwala…oo…gusto ko na…Ano bang meron sa akin na wala sila? Ehem… Modesty aside ito mga pare. wag kumontra…

Pero hindi lang ito ang mahirap. Mas mahirap kapag may NAIINLOVE. OO, at kaibigan mo pa pala. Arayku…andami nang nangyari ganito sa akin…

Pero kung tutuusin, masarap din maging ganito….ang problema…nagigising ka sa isang umagang nakikita mo ang sarili mo hindi bilang ikaw kundi bilang isang nilalang na inilagay sa mundo para maging isang naglalakad na poster…

MINSAN, NAWAWALA din ako. Wala. Isang mukha lang….oo…isang mukhang maskara lang ng isang damdaming hindi marunong umiyak…

GUNPOWDER PEN OFF>>>

mahirap mabuhay sa isang mundong hindi mo sure kung tanggap ka…

malungkot, sabihin nating malungkot, eh ano namang magagawa ko.Nahihirapan na ako, ayoko na…hay…bakit kaya ganitO?

minsan nagigising ako ng umaga na parang gusto kong umiyak…naaalala ko ang pamilya ko, ang tropa, high school, gimik, galit, luha, takot….ang dami ko na palang nakalimutang gawin…lumaki nga ako…nakalimutan ko namang balikan ang kabataan ko…

gabi noon…oo…kasama ko ang mga kadorm ko…pero parang hindi din…alam ko may mali…

umpukan sa isang silid…traumatic yata iyon…

tapos nalaman ko, galit sila sa akin…ang sabi nila inis iyon…pero alam ko galit sila…masyado na daw akong isip-bata…eh ‘ka ko isa ako sa pinakabata sa dorm, anong magagawa ko?

kuya ko sila…at ako…bunso…

hindi ako ganun…kuya ako…hindi bunso…

panganay ako…

oo…ngayon ko lang narealize lahat ito…

buti ngayon lang…paano kung bukas?

gagawa pa ako ng written report, aatend pa ako ng klase, kukunin ko pa ang bloc shirt ko…kakain pa ako, matutulog, pagagalitan…sana sa susunod iiyak na ko…

gusto kong umiyak…

p’wede mo ba akong turuang umiyak? kahit sandali lang gusto kong maging mahina para sa sarili ko…

honestly, i’ve already read the book;in fact i’ve had one…the book really gave me the chills and plunging in deep thought while reading it drove me crazy…when i’ve started from chapter1…everything seemed like a roller coaster ride…it was thrilling, yeah and fascinating…

after many months…ive heard the filming of the book to be starred by my fave, tom hanks….i really got interested so i bought a pirated cd of the film…and yes…i’ve watched it, too…well, the movie version is a dump…it wasn’t sensible…it focused entirely on the darker filter of the screen…

well, after watching the film…i decided to recite three acts of contrition in reparation for the sin i committed when i indulged myself in a blasphemous media…and yes…a rosary…

i decided to burn the book once the borrowers return it to me..

Time flies and finally…just as hasty as a coin flip…voila…I am heading towards another direction…of course it is something that is not definite…I have to face another breathtaking chapter of my life filled with things that come in unexpected packages…

High School life’s over. Yes, it’s over. I dreaded its melancholic finale yet the theater had its curtain closed graciously. Yes, it’s over…but the pain extends to a vast expanse of the traumatic lava of the emotional gamut…the road is full of jeopardy yet, it may be forlorn but we have to grow outside the gates of the campus…

We have to free from its embrace…from its caress…

Naks…gradua8 n pla ako……..unbelievable…’kalain mo di ako na-kickout……..hehe….pero di pala ganun kasaya ang gumraduate……xempers…kakamiz ung mga taong nambwicit sa buhay mo sa loob ng 4 yrs…nakakaiyak nga…

cguro mababalanse na n’ung karangalan na makatapos ung lungkot na yon…pero feeling q hindi…ano ba naman ang mga medals at diploma sa ilang taon ng mga alaala….

bad 3p but it’s hard to face…

d q p lam qng sa’n aq mag-aaral…a part of me is shouting na "UP,UP!’ ung isang bahagi…"mag-OATH ka para maging matino ang buhay mo"……..

hay…at least…graduate na ako…..